صلح در عدم صیانت از حقوق شهروندان؛آرامشی که یک پایش می‌لنگد

شماری از پژوهش‌گران اجتماعی می‌گویند، اگر در حکومت پس از توافق صلح حقوق شهروندان، به‌ویژه زنان نادیده گرفته شود و عدالت اجتماعی تامین نشود، صلح به دست آمده پایدار نخواهد بود. ابراهیم داریوش، پژوهش‌گر اجتماعی و استاد دانشگاه، در گفت‌وگویی با شبکه‌ی جامعه‌ی مدنی و حقوق بشر (شبکه) می‌گوید، حالت قطع جنگی که در آن مردم در تکاپوی دست‌یابی به حقوق‌شان باشند را نمی‌توان صلح نامید. «حتی اگر جنگ در کوتاه‌مدت پایان یابد و آتش‌بس برقرار شود، از آن‌جایی که حقوق مردم اعاده و عدالت تامین نمی‌شود، مردم در تلاش دست‌یابی به حقوق‌شان خواهند بود. پای چنین صلحی همیشه لنگ است و هر لحظه امکان فرو ریختنش وجود دارد. حالتی که در آن حقوق مردم مصون نباشد و شهروندان آزادی فردی نداشته باشند صلح نیست.» شبکه: ارزیابی شما از آن‌چه تا کنون در مذاکرات گذشته است چیست؟ تا چه اندازه می‌توان به نتیجه‌ای مطلوب امیدوار بود؟ داریوش: من فکر می‌کنم گفت‌وگوهای صلح با گذشت هر روز مبهم‌تر می‌شود، کاهش خشونت‌ها که یکی از پیش‌شرط های گفت‌وگوها بود هنوز محقق نشده و برعکس خشونت‌ها افزایش یافته است. از سوی دیگر بخش کلانی از این گفت‌وگوها به عوامل خارجی، از جمله انتخابات ایالات متحده‌ی امریکا وابسته است؛ ممکن است گفت‌وگوهای صلحی که گرداننده‌ی آن دستگاه دولت آقای ترامپ، به‌ویژه آقای خلیل‌زاد بود مبهم‌تر شود. با توجه به این مسائل من فکر می‌کنم حداقل در کوتاه‌مدت نمی‌توان به این مذاکرات خوش‌بین بود. شبکه: به نظر شما گفت‌وگو با گروهی که پیشینه‌ی خوبی، به‌ویژه در رابطه با زنان ندارد چه پیامدی برای حضور اجتماعی و سیاسی زنان خواهد داشت؟ داریوش: طالبان فقط پیشینه‌ی زن‌ستیزی ندارند، بلکه پیشینه‌ی انسان‌ستیزی دارند، آنان با اقلیت‌های قومی و مذهبی برخورد بسیار خصمانه‌ای داشتند و نیروهای متخاصم سیاسی‌شان با اقلیت‌های سیاسی به شکل بسیار خشنی برخورد می‌کردند، طالبان با محیط زیست و میراث‌های فرهنگی افغانستان نیز مشکل…

ادامه خواندن صلح در عدم صیانت از حقوق شهروندان؛آرامشی که یک پایش می‌لنگد

«زنان باید در چند سنگر بجنگند»

شماری از زنان فعال به این باورند که موضوعات گوناگونی در جامعه از موانع پیشرفت زنان به شمار می‌رود و آنان ناگزیرند برای از بین‌بردن این موانع در بخش‌های گوناگونی مبارزه کنند.فرخنده زهرا نادری، در گفت‌وگویی با شبکه‌ی جامعه‌ی مدنی و حقوق بشر (شبکه) می‌گوید، عوامل عقب‌ماندگی و عدم پیشرفت زنان در جامعه بی‌شمارند و به همین دلیل زنان برای پیشرفت بیشتر نیاز به مبارزه با موانع گوناگونی دارند. «متاسفانه در جامعه‌ی ما افراط گرایانی هستند که به نوعی مثل طالبان می‌اندیشند، اما قدرت در دست گرفتن سلاح را نداشته‌اند، البته این گروه تنها شامل مردان نیست، بلکه زنانی نیز در میان آنان هستند. از سویی استفاده‌ی ابزاری از زنان جریان دارد. برای رفع این نگرانی‌ها ما باید همزمان در چندین سنگر بجنگیم.»شبکه: با در نظرداشت آن‌چه گفتید و با توجه به مذاکرات صلح دولت با گروهی که دوران حاکمیت آن از بدترین دوره‌های تاریخی برای زنان افغانستان بوده است، آیا این گفت‌وگوها به جایی خواهد رسید؟نادری: من فکر می‌کنم ما حق این را نداریم که مسئولان دولتی خود را تایید کنیم و یک گروه سیاسی دیگر را رد کنیم. ما شهروندان کشوری استیم که مردم آن در نزدیک به دو دهه‌ی پیش به اشکال مختلفی جان‌های‌شان را از دست داده‌اند، بالاترین آمار زندگی زیر خط فقر را دارد و این در حالی است که بیلیون‌ها دالر به کشور کمک شده است. ما نمی‌توانیم همواره برای حل اختلافات‌مان از جهان کمک بخواهیم، بلکه باید یاد بگیریم چگونه خود را اصلاح کنیم. باید بدانیم که تنها جانب مقابل مسئول این وضعیت نیست، بلکه ما نیز مسئولیت­­ داریم. این‌که یک گروه را خوب و دیگری را بد معرفی کنیم نشان‌دهنده‌ی ضعف و عدم پابندی ما به مسائل حقوق بشری است. به هر حال سفر صلح سفر پر پیچ‌وخمی است و من در مورد طالبان حداقل به این امیدوارم که بیشتر…

ادامه خواندن «زنان باید در چند سنگر بجنگند»

«زنان باید تا تسجیل حقوق‌شان در توافق‌نامه‌ی صلح دادخواهی کنند»

شماری از آگاهان می‌گویند، زنان به عنوان نیمی از پیکر جامعه حق دارند که در روند صلح حضور داشته باشند و از طریق دادخواهی‌های دوام‌دار تا تسجیل حقوق‌شان در توافق‌نامه‌ی صلح تلاش کنند.محمد ابوالاحرار رامزپور، ماستر مطالعات زنان و جندر، در گفت‌وگویی با شبکه‌ی جامعه‌ی مدنی و حقوق بشر (شبکه) می‌گوید: «این حق و رسالت زنان است که حضورشان در روند صلح را با نمایندگی در تیم گفت‌وگوکننده و نیز با پشتیبانی ملی از طریق دادخواهی‌های مستدام تا تسجیل حقوق‌شان در توافق‌نامه‌ی صلح ادامه دهند و بعدا نیز این داعیه را حفظ کنند.»شبکه: گفت‌وگو با گروهی که پیشینه‌ی خوبی، به‌ویژه در رابطه با زنان ندارد، چه پیامدی برای حضور اجتماعی و سیاسی زنان خواهد داشت؟رامزپور: از آن‌جایی که در بیست سال گذشته شرایط زنان، به‌ویژه مشارکت آنان در عرصه‌های مختلف جامعه و دسترسی به تعلیم و رشد طبقه‌ی متوسط زنان دانش‌آموخته در افغانستان به گونه‌ی بی‌پیشینه‌ای ارتقاء یافته است، طالبان ممکن است با واقع‌گرایی این وضعیت را درک کنند و مانع حضور زنان در اجتماع نشوند. طالبان امروز به یکی از واقعیت‌های عینی جامعه‌ی ما تبدیل شده‌اند و جنگ نمی‌تواند به از بین‌رفتن آنان بی‌انجامد؛ بنابراین بهتر است با دادخواهی، بحث و گفت‌وگو به قناعت آنان پرداخته شود. شاید این واقع‌گرایی برای هردو طرف بهتر باشد. تقلید از برخی موضوعاتی که با فرهنگ سالم جامعه‌ی افغانستان ارتباط دارد و در مخالفت با موازین حقوق بشری بین‌المللی نیست می‌تواند سطح اعتمادسازی را بالا ببرد.شبکه: آیا حضور زنان در گفت‌وگوهای صلح می‌تواند تاثیری بر رویکرد زن‌ستیزانه‌ی طالبان داشته باشد؟رامزپور: طالبان حضور زنان در گفت‌وگوهای رسمی و غیررسمی صلح را از چندین‌سال به این‌سو پذیرفته‌اند. زنان در بسیاری از گفت‌وگوهای غیررسمی مثل مسکو و دوحه اشتراک داشتند و اکنون نیز چهار بانوی فرهیخته به نمایندگی از زنان در گفت‌وگوهای جاری دوحه حضور فعال دارند. باید گفت که تنها حضور زنان در…

ادامه خواندن «زنان باید تا تسجیل حقوق‌شان در توافق‌نامه‌ی صلح دادخواهی کنند»

«حقوق و آزادی‌های زنان باید حفظ شود»

شماری از آگاهان می‌گویند، حفظ حقوق و آزادی‌های شهروندان، به‌ویژه زنان از موضوعاتی است که باید در مذاکرات صلح بر آن تاکید شود.مبین‌الله ایماق، مسئول موسسه‌ی دیده‌بان آزاد افغانستان در گفت‌وگویی با شبکه‌ی جامعه‌ی مدنی و حقوق بشر (شبکه) می‌گوید: «اعضای زن تیم مذاکره‌کننده باید به این نکته تاکید کنند که اگر قرار است قانون اساسی تعدیل شود، این تعدیل نباید به نحوی باشد که حقوق آنان نادیده گرفته شود.»شبکه: به نظر شما حفظ کدام حقوق باید بیشتر مورد تاکید قرار گیرد؟ایماق: قانون اساسی کشور حامی زنان است، باید هر آن‌چه این قانون به عنوان یک شهروند برای زنان در نظر گرفته است در حکومت پس از توافق صلح حفظ شود. زنان افغانستان امروز از آزادی برخوردارند؛ آنان کار می‌کنند، درس می‌خوانند، درس می‌دهند، داکتر استند، برای زنان دیگر خدمات ارائه می‌کنند و در بخش اقتصادی نیز فعالیت دارند، این‌ها دست‌آوردهایی است که باید برای حفظ آن تلاش شود.شبکه: به باور شما تیم مذاکره‌کننده‌ی دولت، به‌ویژه اعضای زن آن توانایی نمایندگی از زنان و دفاع از حقوق آنان را دارند؟ایماق: من از آغاز هم با ترکیب این تیم مخالف بودم و حالا نیز مخالف استم؛ زیرا به باور من اعضای این تیم توان مذاکره با طالبان را ندارند و اگر این ترکیب تغییر نکند احتمالا به نتیجه‌ای نخواهیم رسید، این مذاکره به افرادی نیاز دارد که بتوانند طالبان را قناعت بدهند و از نظام امروزی افغانستان و دست‌آوردهای مردم دفاع کنند. ما افراد نخبه‌ای داریم که گزینه‌های بهتری برای عضویت در هیئت مذاکره‌کننده‌ی دولت بودند و می‌توانستند تیم مقابل را قانع کنند.شبکه: به نظر شما حضور زنان در گفت‌وگوهای صلح تا چه اندازه می‌تواند بر موقف طالبان در رابطه با آنان تاثیرگذار باشد؟ایماق: صحبت‌هایی که از دوتن از زنان مطرح عضو تیم مذاکره‌کننده‌ی دولت شنیدیم بسیار ناامیدکننده است؛ آنان می‌گویند آن‌چه انتظار داشته‌اند اتفاق نیفتاده و چیزی که…

ادامه خواندن «حقوق و آزادی‌های زنان باید حفظ شود»

بحران ها در فقدان عدالت شکل می‌گیرند

پرسش: به باور شما آیا تبعیض (قومی، زبانی و مذهبی) در افغانستان وجود دارد؟ اگر بلی، این تبعیض بر مبنای چیست، قومیت، زبان، مذهب و یا هر سه؟ لطفاْ توضیح دهید و اگر ممکن است چند مثال هم ارايه کنید؟   پاسخ: با تشکر از شما در پاسخ سئوال تان باید اولا یک تعریفی از واژه تبعیض ارائه نمائیم. تبعیض در فرهنگ‌های مختلف فارسی به معانی ذیل امده است: 1 -  تقسیم و جدا کردن بعضی را از بعضی . 2 - بعضی را بر بعضی برتری دادن.  3 - برتر شمردن نژادی، قومی و ... نسبت به سایرنژادها و اقوام دیگر.  4 - بعضی را بر بعضی دیگر بدون دلیل موجّه و عادلانه ترجیح دادن. در اصطلاح تبعیض، به رفتارها و اقدامات غیرمنصفانه یا بدبینانه افراد و گروه‌ها بر اساس ویژگی هایی مانند نژاد، قوم، مذهب، جنسیت و .... اطلاق می‌گردد. باتوجه به این تعریف، تبیعض به دلایل متعدد از جمله فقر فرهنگی، دخالت‌های اشکار و پنهان خارجی، تمامیت خواهی برخی‌ها که بدون هیچگونه دلیل منطقی ادعای اکثریت در افغانستان را دارند، وجود دارد. در حالی که به نظر من هیچ اکثریت عددی بالاتر از 40 درصد در افغانستان وجود ندارد. افغانستان در یک کلمه سرزمین اقلیت هاست، به همین خاطر حاکمیت در طول چندین دهه اخیر هیچ گونه سرشماری جمعیتی انجام نداده است. در حالی که زیربنای عدالت در هرجا این است که ادعا‌ها باید مبتنی برسرشماری علمی جمعیتی باشد. لذا وزن اقوام در افغانستان کاملا من درآوردی بوده و مبنای واقعی و علمی ندارد.     یکی از تبعیض‌های اشکار موجود، تبعیض قومی است. به عنوان مثال: در هیچ جای قانون اساسی نیامده است که رئیس جمهور باید از یک قوم خاص باشد. اما عملا در طول 19 سال گذشته رئیس جمهور برمبنای این پندار که قوم خاص اکثریت بوده و باید رئیس جمهور از این…

ادامه خواندن بحران ها در فقدان عدالت شکل می‌گیرند

انسانیت باید خود را از سلطه قبیله و قوم نجات دهد

پرسش: به باور شما آیا تبعیض (قومی، زبانی و مذهبی) در افغانستان وجود دارد؟ اگر بلی، این تبعیض بر مبنای چیست، قومیت، زبان، مذهب و یا هر سه؟ لطفاْ توضیح دهید و اگر ممکن است چند مثال هم ارايه کنید؟ پاسخ: افغانستان کشوری است که در حاشیه کشورها و امپراطوری های بزرگ پس از گزراندن صدها سال   تنش و درگیری، سکوت و طغیان باقی مانده است. کشوری کثیرالملیت با مردمان وابسته به تعلقات تاریخی با کشورها و حوزه های مدنی و سیاسی همسایه ها، که به دورادور سرحدات افغانستان قرار گرفتند، بدون شک با ترکیب از اقوام و فرهنگ های مختلف. ولی این کثرت قومی به این معنا نیست که همیشه از افغانستان به عنوان یک معبر استفاده کرده باشند، بلکه قرن ها در این کشور مانده اند و زندگی کرده اند. ساختار سنتی و قبیله ای افغانستان همیشه به گونه بی رحمانه طوری بوده که قبیله کلان بر قبایل کوچک حکمرانی کرده و قبیله های کوچک تحت تاثیر آن مجبور شدند، بخشی از ارزش ها و داشته های مدنی و کلتوری شان را در یک داد و ستد اجتماعی ارزان عرضه کنند. به این معنا که ساختار فرهنگی و عنعنوی قبایل بزرگ را بپذیرند. اما  چیزی که برای آن ها محفوظ مانده و از آن ها گرفته نشده هویت های قومی و تعلقات عشیره ای است که قبایل کلان نتوانستند از آن ها بگیرند. تعدادی از اقوام و قبایل کوچک وجود داشته که دوست داشتند قبایل کلان، آن ها را شامل قبیله خود بسازند، اما به دلیل مناقشه های ارزشی و فرهنگی، قبایل کلان حتا نخواستند و نتوانستند آن ها را هضم کنند. به این دلیل که تیره ها و قبایل کوچک، درجه دوم و محکوم هستند.  در دیگر نقاط دنیا ساختار طبقاتی مبنای اقتصادی و شغلی دارد، اما در افغانستان ساختارهای طبقات اجتماعی بالا و پایین مبنای…

ادامه خواندن انسانیت باید خود را از سلطه قبیله و قوم نجات دهد

«رعایت حقوق بشر متضمن صلح پایدار است»

حفظ قانون اساسی کشور، به‌ویژه فصل دوم آن از موضوعاتی است که همواره شهروندان، به‌ویژه فعالان حقوق بشر، حقوق زن و جامعه‌ی مدنی به عنوان خواست‌شان از مذاکرات صلح به آن تاکید کرده‌اند. محمدجواد دادگر، مسئول دفتر ساحوی کمیسیون مستقل حقوق بشر در بامیان، در گفت‌وگویی با شبکه‌ی جامعه‌ی مدنی و حقوق بشر (شبکه) می‌گوید، ارزش‌های تضمین‌شده در قانون اساسی و هنجارهای بین‌المللی نباید در نتیجه‌ی امضای توافق‌نامه‌ی صلح با طالبان نادیده گرفته شود؛ زیرا در این‌صورت به صلح پایدار دست نخواهیم یافت. «امیدواریم حقوق و آزادی‌های شهروندان کشور وجه‌المصالحه‌ی گفت‌وگو با گروه طالبان قرار نگیرد و قانون اساسی به عنوان یک دست‌آورد ملی و بسیار بزرگ حفظ شود؛ زیرا به باور من صلحی که نتواند زمینه‌ی تحقق این ارزش‌ها را فراهم کند، پایدار نیست، به عبارتی دیگر رعایت حقوق بشر می‌تواند متضمن ماندگاری و پایداری صلح در کشور باشد.» شبکه: ارزیابی‌تان از آن‌چه تا کنون در مذاکرات گذشته است، چیست؟ دادگر: استمرار منازعات مسلحانه حداقل در چهار دهه‌ی گذشته از مردم افغانستان به صورت گسترده قربانی گرفته است. امیدواریم گفت‌وگو با طالبان به تامین صلح پایدار و همیشگی در کشور منجر شود. اگرچه نگرانی‌هایی در رابطه با نتایج مذاکرات وجود دارد، اما انتظار داریم که هردو طرف مذاکره برای دست‌آوردهای سال‌های اخیر ارزش قائل شوند و به ارزش‌های حقوق بشری پابند باشند. آن‌چه تا کنون در مذاکرات گذشته، زیاد قابل توجه نبوده است، به نظر من مباحث و موارد اختلافی که در مورد مبنای طرزالعمل مذاکرات به میان آمده، از جمله عوامل نگرانی شهروندان کشور است، اما در کل ضمن استقبال و حمایت از روند گفت‌وگوهای صلح، توقع داریم که این مذاکرات منجر به پایان منازعات مسلحانه و نقض حقوق بشر در کشور شود. شبکه: آغاز گفت‌وگوهای صلح چه امیدها و فرصت‌هایی را به وجود آورده است؟ دادگر: ما امیدواریم که این گفت‌وگوها منجر به صلح همیشگی و پایدار…

ادامه خواندن «رعایت حقوق بشر متضمن صلح پایدار است»

طالبان قادر به سلب هویت زنان نخواهند بود

بهزاد: پیشرفت مذاکرات صلح افغانستان، کمی زمان‌گیر شده است که دلیل آن می‌تواند تفاوت‌های نظری بین دو طرف گفت‌وگو باشد؛ اما با توجه به ارزشی که صلح برای مردم افغانستان دارد، به درازا کشیده‌شدن این روند قابل درک و تحمل است. گفت‌وگو بین افغان‌ها می‌تواند منجر به نتایج واقع‌بینانه‌تری نسبت به تصامیم مذاکرات بین امریکا و طالبان شود. در کل می‌توان گفت که مذاکرات تا اکنون خوب پیش رفته و نفس نشستن نمایندگان نظام کنونی افغانستان با طالبان دور میز مذاکره، اقدام خوبی است.احتمال نادیده گرفته‌شدن حقوق زنان پس از توافق صلح، به یکی از نگرانی‌های بزرگ برای زنان تبدیل شده است؛ اما برخی از فعالان مدنی به این باورند که بالا رفتن ظرفیت‌های زنان و تقویت توانایی‌های آنان در نزدیک به دو دهه‌ی پس از سقوط طالبان، هویتی به آنان بخشیده است که طالبان قادر به سلب آن نخواهند بود. معصومه بهزاد، فعال مدنی در گفت‌وگویی با شبکه‌ی جامعه‌ی مدنی و حقوق بشر (شبکه) می‌گوید، زنان برای طالبان به عنوان دشمنی بالقوه مطرح ‌اند و این چهره‌ی بانوان، در ۱۹ سال اخیر قوی‌تر شده است. «در حکومت طالبان زنان هم‌واره نفی می‌شدند و این گروه با آنان سر دشمنی داشت؛ اما در ۱۹ سال اخیر بانوان رشد زیادی داشته و هویتی ساخته ‌اند که طالبان به راحتی قادر به سلب آن نیستند.» شبکه: به نظر شما، حضور زنان در روند صلح چه تاثیری بر موقف طالبان در مورد آنان دارد؟ بهزاد: اگرچه طالب با خشم و خشونت ادعای حکومت اسلامی را دارد؛ اما اندیشه‌ی زنان امروز افغانستان، حتا با زور و ترور قابل سلب نیست. در مورد حضور زنان در روند صلح باید بگویم: با این‌که در گفت‌وگوهای صلح کرسی‌های کمی به زنان اختصاص داده شده است؛ اما امروز هر زن افغانستان، نمایندگی از یک هویت پر رنگ می‌کند و نقش تعیین‌کننده‌ای در حکومت بازی می‌کند. شبکه: ارزیابی شما از…

ادامه خواندن طالبان قادر به سلب هویت زنان نخواهند بود

«باید منسجم شویم»

انسجام زنان به شکل یک صدای واحد با هدفی مشترک، از جمله موضوعاتی است که بارها از سوی زنان فعال به عنوان یک عامل تاثیرگذار برای دست‌یابی زنان به حقوق‌شان مورد بحث قرار گرفته است.زینب موحد، عضو شورای رهبری حزب جمعیت اسلامی افغانستان، در گفت‌وگویی با شبکه‌ی جامعه‌ی مدنی و حقوق بشر (شبکه) می‌گوید، موفقیت زنان به خودشان وابسته است و کسی به آنان لطف نمی‌کند، زنان باید برای رسیدن به حقوق‌شان منسجم شوند. «حضور سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی زنان، به‌ویژه در یک و نیم دهه‌ی پسین به نحوی بیشتر لطف و سهمیه بوده است و ما زنان زحمت زیادی برای آن نکشیده‌ایم، هرچند منکر زحمات زنان افغانستان نیستم؛ بسیاری از آنان تلاش کرده و درس خوانده‌اند، اما در برخی موارد زمینه‌ی پیشرفت در نتیجه‌ی لطف دیگران برای ما مساعد شده است. ما باید به انسجام برسیم و یک جنبش سرتاسری ایجاد کنیم که نماینده‌ی یک صدا و خواسته‌ی واحد باشد. وقتی بین زنان اتحاد وجود نداشته باشد چالش بزرگی به وجود خواهد آمد که تهدیدی برای صلح به شمار می‌رود.»شبکه: به نظر شما ظرفیت ایجاد جنبش‌های بزرگ و فراگیر در بین زنان افغانستان وجود دارد؟موحد: من فکر می‌کنم دلیل این‌که ما از ظرفیت زنان افغانستان برای ایجاد جنبش اطمینان نداریم، این است که حقوق زنان در بند پروژه‌های مافیایی مانده است و زنان رهبری که به ما تحمیل شده‌اند، رهبران حقیقی نبوده و نتوانسته‌اند یک انسجام حقیقی به وجود بیاورند؛ زیرا کمتر کسی به این زنان اعتماد داشته و دلیل این بی‌اعتمادی این بوده است که آنان بیشتر نحوه‌ی رسیدن به حقوق زنان را طوری مطرح کرده‌اند که بر خلاف باورهای بومی و‌سنتی جامعه‌ی ما بوده است و این موضوع به حساسیت‌ها در جامعه دامن می‌زند. از سویی می‌توان گفت دلیل عدم موفقیت زنان این است که مدل‌هایی که در افغانستان اعمال می‌شود مدل‌های بیگانه است…

ادامه خواندن «باید منسجم شویم»

کج‌روی‌های اجتماعی با پوشش ارزشی؛ بهانه‌ای که نباید به دست دشمن داد

شماری از فعالان مدنی به این باورند که برخی مسائل اجتماعی در کشور که مخالف آموزه‌های دینی است، زیر عنوان ارزش در جامعه جواز دارد و چنین مسائلی در این شرایط که گفت‌وگوهای صلح در جریان است، ممکن است حساسیت‌هایی را برای تیم طالبان در مذاکرات ایجاد کند.سید عمر باهر، از فعالان مدنی در بدخشان، در گفت‌وگویی با شبکه‌ی جامعه‌ی مدنی و حقوق بشر (شبکه) می‌گوید، موضوعاتی چون مشارکت سیاسی و اشتغال زنان از ارزش‌هایی است که در دین جواز دارد، اما بعضی فعالیت‌های دیگر که با استفاده از نام ارزش صورت می‌گیرد، ممکن است برای طالبان حساسیت‌برانگیز باشد. «محتوای بعضی برنامه‌های تلویزیونی، از جمله به نمایش‌گذاشتن تصاویر برهنه و کارهای دیگری که از نظر دینی ممنوع است و زیر پوشش ارزش‌ها و به نام جمهوری اسلامی انجام می‌شود برای طالبان حساسیت برانگیز است و بدون شک آنان این خلاف‌ورزی‌ها و کج‌روی‌ها را معیار قرار می‌دهند و با ذهنیت اشتباهی که از دعوای حقوق زنان افغانستان پیدا می‌کنند، به مخالفت با آن می‌پردازند.»شبکه: به نظر شما تغییری در دیدگاه طالبان نسبت به زنان آمده است؟باهر: این‌که طالبان آماده شدند در مذاکرات روبه‌روی زنان بنشینند و با آنان بحث کنند و این‌که با زنان خبرنگار مصاحبه کردند و با پوشش‌هایی که انتظارش را نداشتند روبه‌رو شدند، می‌تواند باعث تغییر دیدگاه آنان شود. وقتی گروهی که بیرون‌رفتن زنان از خانه در تفکر آنان جواز ندارد حاضر شده است با زنان دور یک میز بنشیند، به این معنی است که تغییرات اندکی در دیدگاه آنان آمده است.شبکه: ارزیابی شما از آن‌چه تا کنون در گفت‌وگوهای صلح گذشته است، چیست؟باهر: من فکر می‌کنم اگر پای یک میانجی در میان نباشد، بحث خواسته‌ها، پیشنهادات و پیش‌شرط ها در گفت‌وگوها به درازا می‌کشد که منجر به زمان‌گیر شدن و بی‌نتیجه‌ماندن این روند خواهد شد. میانجی‌ها نقش عمده‌ای در حل منازعات دارند؛ بنابراین نیاز است…

ادامه خواندن کج‌روی‌های اجتماعی با پوشش ارزشی؛ بهانه‌ای که نباید به دست دشمن داد